Historia Ryanair

Firma rodzinna Ryan’ów rozpoczynała swoją działalność w roku 1985 z kapitałem założycielskim … 1 GBP. Pierwszym połączeniem od jakiego rozpoczęła podbój Europy były loty z irlandzkiego Waterford do Londynu Gatwick Embraerem Bandeirante. Samolot był na tyle mały, że pierwsza załoga musiała mieć odpowiednie parametry fizyczne – wysokość członków załogi nie mogła być wyższa niż 5 stóp (180 cm.). W pierwszym roku działalności firma przewiozła 5 tys. pasażerów zatrudniając niewiele ponad 50 osób. Pierwszym własnym samolotem Ryanaira była pozyskana w leasingu, w roku 1987, od rumuńskiego przewoźnika TAROM maszyna – BAC 1 – 11. Obsługiwała ona połączenia z Dublina do Liverpoolu, Manchesteru, Glasgow i Cardiff, a wkrótce potem kolejne z londyńskiego Luton do: Cork, Shannon, Galway, Waterford i Knock. Rok 1987 zamknięto liczbą ponad 320 tys. obsłużonych pasażerów. Rok później linia zaczęła rozbudowywać swoją flotę pozyskując 6 kolejnych samolotów tego samego typu BAC 1 – 11. Nabyto także maszyny typu ATR 42 do obsługi niewielkich portów regionalnych, głównie na terenie Irlandii. W oparciu o powiększoną flotę otwarto nowe połączenia do: Brukseli i Monachium. Rozpoczęto także ostrą rywalizację cenową na wybranych trasach z narodowymi przewoźnikami: British Airways i Aer Lingus. Nie do końca zadowolony z finansowych (choć stale rosnących!) wyników firmy zarząd linii, w roku 1990 postanowił zaadoptować do europejskich warunków biznesowy model prekursora tanich przewozów lotniczych – amerykańskiego przewoźnika Southwest Airlines. Posunięcie to, za którym stał szef Ryanaira – Michael O’Leary, w stosunkowo krótkim czasie uczyniło Ryanaira liczącym się graczem na rynku europejskich przewozów lotniczych.

W drodze na szczyt, w roku 1991, w związku z wybuchem wojny w Zatoce Perskiej firma przeżyła kryzys. Załamał się wówczas rynek przewozów lotniczych i dostęp do tanich paliw. Ryanair zmuszony był pozbyć się kilku maszyn typu ATR i wycofać się z regionalnych połączeń. Zmieniono także dotychczasową angielską bazę, którą przeniesiono z londyńskiego lotniska Luton na Stansted. Z 19 obsługiwanych kierunków ograniczono się do sześciu. Mimo redukcji lotów i floty już z końcem roku 1992 zanotowano na obsługiwanych trasach wzrost frekwencji, a rok ten zamknięto prawie milionem przewiezionych pasażerów. Ustanowiono także rekord – 100 tys. pasażerów przewiezionych w jednym miesiącu.

Dwa lata później (1994) po raz pierwszy flotę irlandzkiego przewoźnika zasiliły samoloty nowego typu – Boeingi 737, które zaczęły zastępować dotychczasowe BAC 1 – 11. Zdecydowano się wówczas na ujednolicenie floty, a wspomniany typ samolotów (Boeing – 737) miał stać się jej fundamentem. Wyposażenie floty w jeden typ maszyn zmniejszało znacznie koszty jej utrzymania. Posunięcie to obniżyło koszty obsługi samolotów, zakupu i przechowywania części, szkolenia załóg i umożliwiło negocjację niższych cen u producenta przy zakupie kolejnych maszyn.

W dziesiątą rocznicę istnienia (1995) Ryanair, na najbardziej obleganej w Europie trasie z Dublina do Londynu, wyprzedził największych konkurentów: British Airways i Aer Lingus w liczbie przewiezionych pasażerów. Dekadę od swego założenia linia obsługiwała rocznie 2,26 mln pasażerów. Istotnym w dalszym rozwoju tej taniej linii okazało się wprowadzenie przez Unię Europejską zapisu o deregulacji transportu lotniczego, pozwalającego na swobodne otwieranie tras powietrznych. Na mocy tego postanowienia Ryanair rozpoczął loty na nowych trasach, głównie do: Brukseli, Oslo, Sztokholmu i Paryża. Na potrzeby obsługi nowych połączeń otworzono trzecią bazę – na lotnisku Prestwick w szkockim Glasgow.

Odważnym krokiem firmy było wyeliminowanie pośredników w dystrybucji biletów. Ich sprzedaż przeniesiono do sieci lub regionalnych Call Center. Pozwoliło to zaoszczędzić niemałe kwoty związane z prowizją dla dotychczasowych pośredników.

W roku 1999 zaczęto wprowadzać na wyposażenie linii samoloty Boeing 737 z nowej serii 800 (z wingletami).

Wchodząc w nowe millenium przewoźnik miał na koncie 7 mln przewożonych pasażerów rocznie, a zatrudniał 1,3 tys. pracowników. W roku 2002 w swojej siatce połączeń Ryanair posiadał 56 miast docelowych. Stabilna sytuacja finansowa i optymistyczne prognozy na przyszłość pozwoliły na otwarcie pierwszej pozabrytyjskiej bazy. Urządzono ją w roku 2001 na lotnisku Charleroi niedaleko Brukseli. Pięć stacjonujących tam samolotów pozwoliło na otworzenie nowych połączeń ze stolicy Belgii do: Dublina, Glasgow, Shannon, Wenecji, Paryża i Carcasonne. Rok później kolejną kontynentalną bazę utworzono na lotnisku Frankfurt – Hahn, uruchamiając z niej dziesięć kierunków do: Irlandii, Wielkiej Brytanii, Norwegii, Francji i Włoch.

W roku 2003 przewoźnik został obwołany najbardziej popularną linią Europy. W prowadzonej przez siebie polityce taniej linii lotniczej Ryanair zaczął przeprowadzać kolejne modyfikacje, które zaczęły odróżniać go od pojawiających się coraz liczniej konkurentów.

Jedną z modyfikacji stało się wykorzystywanie prowincjonalnych, często odległych od europejskich metropolii, lotnisk docelowych (np. easyJet z reguły lata na główne lotniska). Pozwoliło to zaoszczędzić dodatkowe niemałe sumy związane z niższymi opłatami lotniskowymi. Uzyskane kwoty pozwoliły przewoźnikowi wprowadzić tańsze rozwiązanie transportu pasażerów z dalekich portów do miast docelowych. Na najczęściej obleganych kierunkach zakupiono autobusy, które dowożą – za opłatą – pasażerów Ryanaira do centrów większych miast.

Pierwsza dekada XXI w. okazała się pasmem sukcesów firmy. Z roku na rok dynamicznie zaczęła się zwiększać się liczba korzystających z usług linii pasażerów. O ile w roku 2000 było ich 7 mln, w 2002 – 15 mln, a w 2005 – 34 mln, to rok 2010 zamknięto niewiarygodną liczbą – 72 mln przewiezionych pasażerów.

W roku 2011 firma zatrudniała ok. 8,5 tys. osób i operowała z ponad 50 europejskich baz (obecnie jest ich 57).